Performances en bewegingssequenties

Sjaan voerde drie gedichten uit in twee vooraf ontworpen sequenties van de KUKA-robot, gekenmerkt door contrasterende bewegingskwaliteiten. De eerste reeks draaide om langzame bewegingen, terwijl de tweede sequentie was ontwikkeld rond snelle en explosieve bewegingen van de robot. Voor elke reeks had de robot verschillende visuele kenmerken, zoals een onnatuurlijk grote hand of een gezicht. Deze performances werden constellaties van het lezen van gedichten in interactie met de robots, hun bewegingen, geluiden en visuele kenmerken. Hierdoor ontstond een verkenning van hoe intimiteit zich kon ontwikkelen en collectieve manieren van reflectie en betekenisgeving kon vormgeven.

Discussie en reflectie

Na Sjaans performance werden vragen besproken over ruimte, perspectief en de artistieke expressie van spoken word. De performance nodigde uit tot vragen over de betekenis van perspectief en het (on)vermogen om stem en geluid toe te schrijven aan een specifieke persoon of entiteit. De verteller in de uitgevoerde tekst werd dubbelzinnig, wat vragen opriep over de identiteit van de spreker: was het Sjaan of de robot?

De wisselwerking tussen literaire vorm en de interactie tussen Sjaan en de robot bood een bijzondere manier om zowel de robot te zien als het gedicht te lezen. Dit droeg bij aan een gedeeld gevoel van intimiteit met betrekking tot persoonlijke gedachten en gevoelens die door de tekst werden overgebracht. De toon van Sjaans stem benadrukte een gevoel van kwetsbaarheid, vooral in dialoog met de robot die door zijn materiële samenstelling en bewegingen een fysieke bedreiging zou kunnen vormen.

Artistieke vaardigheid en kwetsbaarheid

Sjaans artistieke vaardigheid om zich kwetsbaar op te stellen tijdens de performance opende een bijzondere ruimte voor reflectie. Dit kan gezien worden als een vorm van intimiteit die zich ontvouwde in een collectief luisteren en getuige zijn van Sjaans stem en gedachten in dialoog met de KUKA-robot. De niveaus van stem, literaire vorm en lichamelijke aanwezigheid dienden als middelen om ruimte te openen of af te sluiten om intiem te voelen en nieuwe paden van betekenisgeving te bewandelen.

Conclusie

Deze sprint benadrukte het belang van de literaire vorm en live uitvoering van literatuur, evenals de ruimtelijke constellatie ervan, in het realiseren van specifieke manieren van waarnemen en betekenisgeving in interactie met de KUKA-robots. Sjaans creatieve oriëntatie in termen van intimiteit biedt mogelijkheden om de collectieve praktijk van betekenisgeving in komende sprintevenementen vorm te geven en artistieke strategieën van intimiteit te inspireren voor toekomstige openbare voorstellingen.

Samenvattend benadrukte de performance van Sjaan Flikweert en de KUKA-robot hoe spoken word kan dienen als een kunstvorm die de manieren van betekenisgeving in verschillende omgevingen vormgeeft, waardoor ruimte ontstaat voor reflectie over maatschappelijk relevante kwesties met betrekking tot robotica in de kunst.