MANIACS Antigone

De Wand

Een relaas over mens en natuur

verbouwereerd steek ik m’n hand uit
gladde koude weerstand op een plaats
waar zich niets anders kan bevinden dan lucht

Een apocalyptische ramp overvalt een vrouw in de bergen. Een onzichtbare wand isoleert haar van de rest van de wereld. In één enkel moment is haar bestaan teruggebracht tot het meest basale: de noodzaak te overleven. Langzaam dringt het tot haar door dat zij als enige overgebleven is. Ze begint aan een ontdekkingsreis door deze nieuwe wereldorde.

DE WAND is een beeldende voorstelling over de oerkracht die nodig is om te overleven. Het leven op de berg is tegelijk donker en dreigend als zachtaardig en lieflijk. Slechts vergezeld door een aantal dieren weet ze zich steeds beter staande te houden. Langzaam schept ze haar geheel eigen wereld en (her)vindt ze een nieuwe vorm van leven.

DE WAND wordt gespeeld door Harriet Stroet in regie van Ulrike Quade. Hannah van Wieringen schreef de tekst, geïnspireerd op de klassieke roman (1963) van Marlen Haushofer. De muziek is van Strijbos & Van Rijswijk. In deze beeldende voorstelling brengen de poppen de herinnering naar de zoektocht om te overleven in kaart.


Credits

Regie en beeld: Ulrike Quade
Idee en spel: Harriet Stroet
Tekst: Hannah van Wieringen, geïnspireerd op het boek van Marlen Haushofer
Muziek en klankbeeld: Strijbos & Van Rijswijk
Regie assistent: Jansje Meijman
Dramaturg: Thomas Lamers
Decor- en lichtontwerp: Floriaan Ganzevoort
Kostuumontwerp: Jacqueline Steijlen
Poppenbouw: Matt Jackson
Stagiair poppenbouw: Pluck Venema
Techniek: Niels Runderkamp, Richard Bron en Lucas de Groen
Vormgeving publiciteitsbeeld: Paulina Matusiak & Eddy Wenting
Scènefotografie: Sanne Peper
Scènefotografie Oerol: Mascha Jansen

 

 

Met ondersteuning van:
GASD_sponsorFPK_LOGO-WEB-XS   Lira Fonds


Pers

THEATERKRANT ****
Kester Freriks

De voorstelling opent met een prachtig beeld van rook die als een witte vlam neerdaalt. […] Haar vertrouwde hond ligt aan haar voeten en met een enkele beweging van haar hand in het lichaam weet ze het dier tot leven te brengen. Ongelooflijk hoe bezield de hond opeens is door beweging, nagebootst geluid, aanhankelijk kijken. […] De grenzen van de realiteit worden voortdurend overschreven. Prachtig, met aldoor dreigende muziek door Strijbos & Van Rijswijk. Dit is een voorstelling die je meeneemt in een bijzondere wereld.

 

NRC*** 
Joke Beeckmans

De dieren om haar heen zijn kunstpoppen. Met verbluffende behendigheid maakt Stroet hen tot levendige tegenspelers, soms meerdere tegelijkertijd. […] Bewonderende oh’s en ah’s zinderen door de zaal, mede door de vertederende glanzende oogjes die poppenbouwer Matt Jackson de beestjes gaf. […] In haar eentje heeft ze letterlijk de touwtjes in handen. Maar deze vorm is een vondst bij het thema eenzaamheid.

 

DAGBLAD VAN HET NOORDEN (Oerol)
Kirsten van Santen

“De Wand [….] blaast de toeschouwer omver. […] In het bos bij Hoorn neemt actrice Harriet Stroet het publiek mee in deze angstaanjagende voorstelling. De toeschouwers hebben koptelefoons op waar in Stroet haar onheilspellende woorden fluistert en waarin prachtige soundscapes klinken. Dat werkt uitmuntend. […] Een groot eerbetoon aan Haushofer. Had de schrijfster dit maar kunnen zien”.

 

VOLKSKRANT (Oerol)****
Annette Embrechts

“In het beklemmende De Wand (regie: Ulrike Quade) geeft actrice Harriet Stroet knap gestalte aan een vrouw die plots wordt geconfronteerd met een wand tussen haar en een vernietigende wereld. De afscheiding wordt met naaldbomen gesuggereerd en versterkt door een soundtrack van Strijbos &  Van Rijswijk. Halfdode dieren duiken op als poppencreaties met surrealistische trekken. […] magisch gespeeld op grens van leven en dood.”